<\/p>\n
13 maja 2016 roku okaza\u0142 si\u0119 bardzo szcz\u0119\u015bliwym dniem dla uczennic Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w Tuchowie.<\/p>\n
Zosta\u0142y og\u0142oszone wyniki XII Ma\u0142opolskiego Konkursu Literackiego ,,Co kto mo\u017ce wymy\u015bli\u0107?\u2019\u2019 zorganizowanego przez Szko\u0142\u0119 Podstawow\u0105 nr 101 im. Hansa Christiana Andersena w Krakowie pod patronatem Konsula Honorowego Kr\u00f3lestwa Danii Janusza Kahla, Prezydenta Miasta Krakowa Jacka Majchrowskiego, Przewodnicz\u0105cego Rady Miasta Krakowa Bogus\u0142awa Ko\u015bmidera, Ma\u0142opolskiego Kuratora O\u015bwiaty Barbary Nowak.<\/p>\n
Julia Grzenia z klasy VI a zosta\u0142a laureatem i zdoby\u0142a nagrod\u0119 I stopnia. Nagrod\u0119 II stopnia i tytu\u0142 laureata otrzyma\u0142a te\u017c Agata \u015awiderska z klasy VI b. <\/strong><\/p>\n Na konkurs wp\u0142yn\u0119\u0142o 320 prac literackich. Obj\u0119to\u015b\u0107 pracy nie mog\u0142a przekroczy\u0107 3 stron maszynopisu. Ze szko\u0142y mo\u017cna by\u0142o wys\u0142a\u0107 3 prace. St\u0105d moja ogromna rado\u015b\u0107.<\/p>\n Tegoroczne motto konkursu brzmia\u0142o: Hans Christian Andersen w ba\u015bni ,,Co kto mo\u017ce wymy\u015bli\u0107\u2019\u2019 napisa\u0142: Wok\u00f3\u0142 nas jest pod dostatkiem temat\u00f3w do pisania i opowiadania, o ile si\u0119 umie opowiada\u0107. Mo\u017cesz czerpa\u0107 z chwast\u00f3w rosn\u0105cych na ziemi, z p\u0142yn\u0105cej i stoj\u0105cej wody, ale musisz wiedzie\u0107, jak pochwyci\u0107 promie\u0144 s\u0142oneczny\u2019\u2019. <\/em><\/p>\n Uroczyste podsumowanie konkursu odb\u0119dzie si\u0119 3 czerwca 2016 roku w Sali Fontany Muzeum Historycznego Miasta Krakowa.<\/p>\n Renata G\u0105sior<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n \u00a0Afrach<\/p>\n <\/p>\n Afrach\u2026 Mo\u017ce to ksi\u0119\u017cniczka? Dziewczynka mieszkaj\u0105ca w wielkim domu, pa\u0142acu? A mo\u017ce jej historia przypomina ba\u015b\u0144 o Kopciuszku? Nie to zupe\u0142nie inna historia..<\/p>\n Za siedmioma g\u00f3rami, za siedmioma morzami\u2026 A mo\u017ce wcale nie. To dzia\u0142o si\u0119 blisko! I nie tak dawno! Zwyk\u0142a dziewczynka- Afrach, o\u015bmiolatka, mieszkaj\u0105ca w Syrii. No w\u0142a\u015bnie\u2026 Jak wiadomo w Syrii \u017cycie nie jest bajk\u0105. Tam nigdy nie ma si\u0119 pewno\u015bci, \u017ce jest si\u0119 bezpiecznym. Wielkie, lataj\u0105ce, mro\u017c\u0105ce krew w \u017cy\u0142ach potwory zrzucaj\u0105ce \u015bmiertelne \u0142adunki, mog\u0142y si\u0119 pojawi\u0107 w ka\u017cdej chwili i zebra\u0107 \u015bmiertelny plon. Rozklekotane auta, autobusy je\u017adzi\u0142y w\u0105skimi uliczkami. Budynki poniszczone, niekt\u00f3re nie nadaj\u0105ce si\u0119 do mieszkania, ciasno u\u0142o\u017cone nie dodawa\u0142y temu miejscu mi\u0142ej atmosfery\u2026<\/p>\n Afrach mieszka\u0142a w jednym z domk\u00f3w przy ruchliwej ulicy. Nie by\u0142a \u015bwiadoma niebezpiecze\u0144stwa. Pyta\u0142a mam\u0119, dlaczego musz\u0105 by\u0107 ostro\u017cni, s\u0142ysza\u0142a: ,,Dowiesz si\u0119 w przysz\u0142o\u015bci\u2026\u201d. ,,To nic takiego\u201d. Albo mama udawa\u0142a, \u017ce jej nie s\u0142yszy\u2026<\/p>\n Imi\u0119 Afrach oznacza\u0142o szcz\u0119\u015bcie. Do szko\u0142y je\u017adzi\u0142a brudnym, \u015bmierdz\u0105cym autobusem. Jednak pewnego dnia sta\u0142o si\u0119 nieszcz\u0119\u015bcie.<\/p>\n – Szko\u0142a zosta\u0142a zbombardowana!-\u00a0 do domu wbieg\u0142 zdyszany brat Afrach – I szykowane s\u0105 kolejne zamachy!<\/p>\n Dziewczynka zacz\u0119\u0142a si\u0119 zastanawia\u0107. Zbombardowana? Zamachy? Spojrza\u0142a pytaj\u0105co na mam\u0119. Lecz matka natychmiast jak oparzona odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119, nie patrz\u0105c na c\u00f3rk\u0119.<\/p>\n – Dosy\u0107 tego!- krzykn\u0119\u0142a- Codziennie \u017cyj\u0119 w strachu\u2026 – spojrza\u0142a na Afrach- Kochanie, wyjd\u017a\u00a0 st\u0105d na chwil\u0119 – doda\u0142a. Afrach pos\u0142usznie wysz\u0142a. By\u0142a jednak ciekawskim dzieckiem i zacz\u0119\u0142a pods\u0142uchiwa\u0107 rozmow\u0119 rodzic\u00f3w:<\/p>\n – Musimy co\u015b zrobi\u0107!-\u00a0 ton g\u0142osu mamy by\u0142 strasznie powa\u017cny. Afrach nigdy nie s\u0142ysza\u0142a u mamy takiego tonu – Musimy ucieka\u0107!<\/p>\n Afrach zamar\u0142a. Ucieka\u0107 ?! Przed czym?<\/p>\n – Ale to g\u0142upie! Gdzie si\u0119 zatrzymamy?- ojciec Afrach w\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do rozmowy.<\/p>\n W tym momencie mama wyci\u0105gn\u0119\u0142a ma\u0142\u0105 karteczk\u0119, kt\u00f3r\u0105 trzyma\u0142a w kieszeni i roz\u0142o\u017cy\u0142a j\u0105 na stole –\u00a0 chcia\u0142abym uciec\u00a0 najlepiej do Niemiec, ale mo\u017ce by\u0107 te\u017c Austria, Grecja, Hiszpania, Polska\u2026<\/p>\n – Do Europy?!- ojciec Afrach wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 zszokowany – Oszala\u0142a\u015b?!<\/p>\n Mama si\u0119 zdenerwowa\u0142a. Krzykn\u0119\u0142a:<\/p>\n – Chcesz, aby zabito nasze dzieci?! A jak zabij\u0105 nas, to kto si\u0119 zajmie dzie\u0107mi! –\u00a0 Nie mog\u0142a wytrzyma\u0107. Chodzi\u0142a w k\u00f3\u0142ko naoko\u0142o sto\u0142u, a jej \u017c\u00f3\u0142te sari to opada\u0142o, to wznosi\u0142o si\u0119\u2026<\/p>\n – No dobrze\u2026- ostro\u017cnie odpar\u0142 jej m\u0105\u017c – Mo\u017ce masz racj\u0119. Tak w\u0142a\u015bciwie to te\u017c o tym my\u015bla\u0142em, lecz w Europie\u2026 nie jeste\u015bmy mile widziani\u2026<\/p>\n – Zrobimy wszystko, aby\u015bmy si\u0119 st\u0105d wydostali –\u00a0 mama po\u0142o\u017cy\u0142a swoj\u0105 d\u0142o\u0144 na ramieniu swego m\u0119\u017ca – znasz jakiego\u015b cz\u0142owieka, kt\u00f3ry si\u0119 zajmuje przewozem ludzi do Europy?\u2026<\/p>\n Afrach nie wytrzyma\u0142a, posz\u0142a do swojego pokoju. Gdzie oni jad\u0105, dlaczego, jaka Europa? Co ma ich zabi\u0107? Dziewczynka pad\u0142a na \u0142\u00f3\u017cko i zap\u0142aka\u0142a.<\/p>\n ***<\/p>\n W mie\u015bcie by\u0142o coraz gorzej. Co chwila s\u0142yszano o nowym zamachu. Rodzina Afrach znalaz\u0142a cz\u0142owieka, kt\u00f3ry przygotowywa\u0142 pontony. Wydali wszystkie swoje oszcz\u0119dno\u015bci, aby tylko m\u00f3c wej\u015b\u0107 na ponton i odp\u0142yn\u0105\u0107 od tej potwornej wojny. Wyjechali ze swego rodzinnego miasta. Wzi\u0119li najpotrzebniejsze rzeczy i udali si\u0119 do um\u00f3wionego miejsca. Afrach mia\u0142a wra\u017cenie, \u017ce wszystko dzieje si\u0119 jak w bajkach. Z\u0142y \u015bwiat, czarownicy na lataj\u0105cych ,,smokach buchaj\u0105cych ogniem\u201d, dobry cz\u0142owiek daj\u0105cy ratunek za ca\u0142y skarbiec z\u0142ota. A tam w oddali pi\u0119kna kraina z dobrymi lud\u017ami, bez konflikt\u00f3w, problem\u00f3w. Afrach mia\u0142a bujn\u0105 wyobra\u017ani\u0119. Spojrza\u0142a w niebo i zauwa\u017cy\u0142a pi\u0119knego ptaka. Ptaka o czerwonych skrzyd\u0142ach i z\u0142otym dziobie. Mia\u0142 on \u017c\u00f3\u0142ty ogon i zielone oczka. Przetar\u0142a oczy ze zdumienia. Wydawa\u0142 jej si\u0119 ten ptak magicznym. Gdy dotarli do brzegu, Afrach poczu\u0142a podekscytowanie, strach\u2026\u00a0 Nie wiedzia\u0142a, co j\u0105 czeka. Nie byli jedynymi uciekaj\u0105cymi. Przy malute\u0144kim pontonie sta\u0142a du\u017ca grupka. Byli tam ludzie starsi, dzieci z rodzicami. Gdy D\u017cawad (w\u0142a\u015bciciel pontonu) oznajmi\u0142, \u017ce mo\u017cna wsiada\u0107, ludzie zacz\u0119li si\u0119 pcha\u0107. Ka\u017cdy chcia\u0142 wej\u015b\u0107 jako pierwszy. Powsta\u0142o zamieszanie. D\u017cawad wszystkich porozmieszcza\u0142. Rozda\u0142 kamizelki. A gdy wszystko by\u0142o gotowe, pchn\u0105\u0142 ponton i Afrach wraz z rodzin\u0105 odp\u0142yn\u0119\u0142a. Dziewczynka patrzy\u0142a na oddalaj\u0105cy si\u0119 l\u0105d. Spojrza\u0142a na pla\u017c\u0119. D\u017cawad jakby si\u0119 rozp\u0142yn\u0105\u0142. Wcze\u015bniej te\u017c rozgl\u0105da\u0142 si\u0119 niepewnie\u2026 Rodzina Afrach wygl\u0105da\u0142a na zdenerwowan\u0105.<\/p>\n Po kilku godzinach podr\u00f3\u017cy pontonem dziewczynka zrobi\u0142a si\u0119 bardzo zm\u0119czona. Zasn\u0119\u0142a\u2026<\/p>\n ***<\/p>\n Dawno, dawno temu, za siedmioma morzami, za siedmioma g\u00f3rami mieszka\u0142a ksi\u0119\u017cniczka Lamis. By\u0142a ona pi\u0119kna jak najpi\u0119kniejsze lilie, dobra i m\u0105dra. Nosi\u0142a pi\u0119kne czerwono-z\u0142ote sari. Mia\u0142a ogromn\u0105 ilo\u015b\u0107 z\u0142otej bi\u017cuterii. Wyr\u00f3\u017cnia\u0142a si\u0119 d\u0142ugimi, g\u0119stymi w\u0142osami i i\u015bcie zielonymi oczami oraz malute\u0144kimi r\u00f3\u017cowymi usteczkami. By\u0142a ona w\u0142adczyni\u0105 miasta Arabis. Szcz\u0119\u015bliwi ludzie \u017cyli w pokoju. Miasto b\u0142yszcza\u0142o od z\u0142ota i srebra, jednak\u017ce nikt nie by\u0142 tam sk\u0105py. Ka\u017cdy dzieli\u0142 si\u0119 swoim dobytkiem. Przed ka\u017cdym domem roztacza\u0142 si\u0119 pi\u0119kny ogr\u00f3d pe\u0142en kwiat\u00f3w, krzew\u00f3w i drzew owocowych. Fontanny tryska\u0142y wod\u0105, a s\u0142o\u0144ce \u015bwieci\u0142o bardzo mocno. Jednak pewnego dnia wszystko si\u0119 zmieni\u0142o\u2026<\/p>\n Trzej \u017ali czarnoksi\u0119\u017cnicy zazdro\u015bcili Lamis kochaj\u0105cego ludu. Zapragn\u0119li zniszczy\u0107 j\u0105 i wszystko, co kocha. Wsiedli na swoje zaczarowane smoki i ruszyli w stron\u0119 miasta. Smoki by\u0142y szare. Ka\u017cdy z nich wygl\u0105da\u0142 tak samo gro\u017anie. Mia\u0142y czerwone, niemi\u0142e oczy, wielkie paszcze, buchaj\u0105ce ognistymi pociskami. Lata\u0142y bardzo szybko i zwinnie.<\/p>\n Ksi\u0119\u017cniczka nie zdawa\u0142a sobie sprawy z nadci\u0105gaj\u0105cego niebezpiecze\u0144stwa. Bawi\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie z dzie\u0107mi przy fontannie, gdy niespodziewanie niebo zakry\u0142y trzy wielkie cienie. Na miasto zacz\u0119\u0142y spada\u0107 pociski. Ludzie zacz\u0119li ucieka\u0107. W\u015br\u00f3d ludzi by\u0142a zwyczajna dziewczynka o imieniu Afrach. Lamis pr\u00f3bowa\u0142a zapanowa\u0107 nad niebezpiecze\u0144stwem. Biega\u0142a, uspokajaj\u0105c wszystkich naoko\u0142o. Na ziemi\u0119 spada\u0142o coraz wi\u0119cej pocisk\u00f3w, jednak nie by\u0142y one zrzucane na domy i miasto. Tam, gdzie spada\u0142 pocisk, pojawia\u0142 si\u0119 ognisty s\u0142up. Czarnoksi\u0119\u017cnicy rozrzucali je naoko\u0142o miasta, tak \u017ce powsta\u0142 kr\u0105g, okalaj\u0105cy miasto. Podobny kr\u0105g powsta\u0142 naoko\u0142o ksi\u0119\u017cniczki. Utworzy\u0142 on tornado, kt\u00f3re wci\u0105gn\u0119\u0142o Lamis. Frun\u0119\u0142a ona do czarnoksi\u0119\u017cnik\u00f3w. Pr\u00f3bowa\u0142a si\u0119 wydosta\u0107. Szamota\u0142a si\u0119 i miota\u0142a si\u0119. Jednak by\u0142a bezsilna w walce z pot\u0119\u017cnymi mocami mag\u00f3w. Gdy magiczne p\u0142omienie opad\u0142y, oczom mieszka\u0144c\u00f3w ukaza\u0142 si\u0119 przera\u017aliwy widok: ich w\u0142adczyni siedzia\u0142a uwi\u0119ziona w klatce, zamieniona w ptaka. Dzieci zacz\u0119\u0142y p\u0142aka\u0107. Afrach pr\u00f3bowa\u0142a pom\u00f3c ksi\u0119\u017cniczce, jednak by\u0142a za niska, za s\u0142aba. Mia\u0142a ona wielkie serce i nara\u017caj\u0105c \u017cycie, zacz\u0119\u0142a rzuca\u0107 kamieniami w smoki. Zacz\u0119\u0142y one bucha\u0107 par\u0105 i z wielkim hukiem wyl\u0105dowa\u0142y na ziemi, tu\u017c przy Afrach. Wszystko si\u0119 zatrz\u0119s\u0142o\u2026<\/p>\n ***<\/p>\n Afrach obudzi\u0142a si\u0119 i z przera\u017ceniem zobaczy\u0142a, \u017ce ponton zacz\u0105\u0142 niebezpiecznie si\u0119 przechyla\u0107. Nabiera\u0142 wody! Ludzie panikowali i krzyczeli. Zacz\u0119li po\u015bpiesznie nabiera\u0107 wod\u0119 w naczynia i j\u0105 wylewa\u0107. Wszyscy zabrali si\u0119 do pracy. Gdy niebezpiecze\u0144stwo zosta\u0142o za\u017cegnane, wszyscy odetchn\u0119li z ulg\u0105. Afrach dopiero wtedy mia\u0142a czas na przemy\u015blenie swego snu. Czy to by\u0142 sen? Zacz\u0119\u0142a sobie co\u015b przypomina\u0107. Ptak widziany na brzegu! Wygl\u0105da\u0142 identycznie jak we \u015bnie \u2026<\/p>\n – Mamo! Widzia\u0142am magicznego ptaka!- dziewczynka odezwa\u0142a si\u0119 do mamy.<\/p>\n – C\u00f3reczko! Ciszej! Nie opowiadaj g\u0142upot!- mama spojrza\u0142a na Afrach karc\u0105co.<\/p>\n Dziewczynka zacz\u0119\u0142a uk\u0142ada\u0107 wszystko, co zapami\u0119ta\u0142a ze swego snu. Biedna ksi\u0119\u017cniczka! Biedni ludzie! Co b\u0119dzie z kr\u00f3lestwem Arabis\u2026Zapragn\u0119\u0142a znowu zasn\u0105\u0107 i pom\u00f3c ksi\u0119\u017cniczce. Afrach bezskutecznie wypatrywa\u0142a na niebie magicznego ptaka. To te\u017c jej si\u0119 nie uda\u0142o.<\/p>\n A gdy w ko\u0144cu uda\u0142o jej si\u0119 zasn\u0105\u0107\u2026<\/p>\n ***<\/p>\n Smoki bucha\u0142y \u015bmierdz\u0105cym dymem w twarz Afrach. Dziewczynka mia\u0142a ochot\u0119 zapa\u015b\u0107 si\u0119 pod ziemie. Jeden z czarnoksi\u0119\u017cnik\u00f3w zsiad\u0142 ze smoka i zacz\u0105\u0142 zbli\u017ca\u0107 si\u0119 do Afrach. Machn\u0105\u0142 ku niej r\u00f3\u017cd\u017ck\u0105 i j\u0105 r\u00f3wnie\u017c zamieni\u0142 w ptaka. Jej skrzyd\u0142a by\u0142y niebieskie i r\u00f3\u017cowe. Ogon mia\u0142a fioletowy. W tym momencie dziewczynk\u0119 porwa\u0142a magiczna wr\u00f3\u017cka. Gdy zatrzyma\u0142y si\u0119, znajdowa\u0142y si\u0119 w dziwnym pomieszczeniu. Jakby w kwiecie czerwonego tulipana. Z t\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0105, \u017ce by\u0142y w nim okr\u0105g\u0142e okna, wyko\u0144czone z\u0142otymi elementami. Znajdowa\u0142y si\u0119 bia\u0142e meble i wielkie lustro. Wr\u00f3\u017cka mia\u0142a na sobie \u017c\u00f3\u0142t\u0105 sp\u00f3dniczk\u0119, bluzk\u0119 w tym samym kolorze i opask\u0119 na kr\u00f3tkich rudych w\u0142osach. Fioletowe skrzyd\u0142a dope\u0142nia\u0142y obrazu tej niezwyk\u0142ej postaci. Twarz mia\u0142a pogodn\u0105. Od razu wida\u0107 by\u0142o, \u017ce wr\u00f3\u017cka jest przyja\u017anie nastawiona.<\/p>\n – Nie b\u00f3j si\u0119!- rzek\u0142a \u0142agodnie- jestem przyjaci\u00f3\u0142k\u0105 Lamis!<\/p>\n – Nie boj\u0119 si\u0119 ciebie. Lecz boj\u0119 si\u0119 o ksi\u0119\u017cniczk\u0119\u2026 i o moj\u0105 posta\u0107\u2026 Co si\u0119 ze mn\u0105 sta\u0142o?<\/p>\n – Nie martw si\u0119! Pomog\u0119 wam. Oto pier\u015bcie\u0144, kt\u00f3ry przywr\u00f3ci ci dawn\u0105 posta\u0107 i da inne moce, kt\u00f3re pomog\u0105 tobie pokona\u0107 z\u0142ych mag\u00f3w. Nie mam czasu wszystkiego opowiada\u0107. Po prostu uwierz w siebie!<\/p>\n – Ja nie dam rady! Id\u017a ze mn\u0105!<\/p>\n – Uwierz w siebie!<\/p>\n Wr\u00f3\u017cka znikn\u0119\u0142a. Afrach zacz\u0119\u0142a panikowa\u0107. Z powrotem znalaz\u0142a si\u0119 w mie\u015bcie. Nawet nie zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce wr\u00f3\u017cka da\u0142a jej pier\u015bcie\u0144, z\u0142oty, z czerwonym l\u015bni\u0105cym oczkiem. Gdy go za\u0142o\u017cy\u0142a, z powrotem sta\u0142a si\u0119 dziewczynk\u0105. Zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce w mie\u015bcie dziej\u0105 si\u0119 dziwne rzeczy. Ludzie chodzili markotni. Na ich twarzach malowa\u0142 si\u0119 smutek. Dowiedzia\u0142a si\u0119 od przechodnia, gdzie przetrzymuj\u0105 w\u0142adczyni\u0119 i jak najszybciej wyruszy\u0142a w drog\u0119. Lamis zosta\u0142a uwi\u0119ziona w zamku trzech z\u0142ych mag\u00f3w, w srebrnej klatce. Teraz oni panowali w kr\u00f3lestwie. Gdy Afrach dotar\u0142a do wie\u017cy, pchn\u0119\u0142a \u017celazne drzwi i znalaz\u0142a si\u0119 w sali tronowej. Zamek by\u0142 ponury i ciemny. Czarodzieje zez\u0142o\u015bcili si\u0119 na jej widok. Jeden ju\u017c mia\u0142 chwyci\u0107 za r\u00f3\u017cd\u017ck\u0119, gdy gromko si\u0119 roze\u015bmia\u0142. Roze\u015bmia\u0142 si\u0119 na widok Afrach, kt\u00f3ra chwyci\u0142a pier\u015bcie\u0144 i trzymaj\u0105c go w r\u0119ce, skin\u0119\u0142a nim na nich. Dziewczynka zacz\u0119\u0142a si\u0119 zastanawia\u0107, jak go u\u017cy\u0107. Strasznie si\u0119 ba\u0142a. Nie wierzy\u0142a, \u017ce jej si\u0119 uda.<\/p>\n – Uwierz w siebie!- wykraka\u0142a Lamis uwi\u0119ziona w klatce – Dasz rad\u0119!<\/p>\n Pomy\u015bla\u0142a jednak o biednych ludziach, o Lamis i kr\u00f3lestwie. Uwierzy\u0142a w siebie!<\/p>\n W tym momencie magowie zacz\u0119li przera\u017aliwie krzycze\u0107 i znika\u0107. Lamis przeobrazi\u0142a si\u0119 w cz\u0142owieka, a zamek rozja\u015bnia\u0142! Uda\u0142o jej si\u0119. Z\u0142o zosta\u0142o pokonane! Wszyscy w krainie Arabis \u017cyli ju\u017c d\u0142ugo i szcz\u0119\u015bliwie, a \u017cadne smoki i \u017cadni magowie nie zak\u0142\u00f3cali im spokoju\u2026<\/p>\n -Afrach! Afrach- wo\u0142a\u0142a ksi\u0119\u017cniczka\u2026<\/p>\n ***<\/p>\n Tak naprawd\u0119 to wo\u0142a\u0142a jej mama. Dop\u0142ywali do brzegu! Gdy ju\u017c do ko\u0144ca si\u0119 zbudzi\u0142a, ujrza\u0142a ludzi czekaj\u0105cych na l\u0105dzie. Po kr\u00f3tkiej chwili ci ludzie zacz\u0119li podchodzi\u0107 do nich i pomaga\u0107 im wysi\u0105\u015b\u0107. Wszyscy byli szcz\u0119\u015bliwi! Co spotka\u0142o Afrach dalej? Troch\u0119 si\u0119 rozczarowa\u0142a\u2026 My\u015bla\u0142a, \u017ce to koniec w\u0119dr\u00f3wki, a to dopiero by\u0142 pocz\u0105tek. Prze\u017cy\u0142a odrzucenie Europejczyk\u00f3w, musia\u0142a rozsta\u0107 si\u0119 z rodzin\u0105\u2026 Nie tak to sobie wyobra\u017ca\u0142a\u2026 Ta jej\u00a0 ,,wymarzona kraina jak z bajki\u201d nie by\u0142a taka mi\u0142a.<\/p>\n ***<\/p>\n Takich marzycielskich Afrach jest na \u015bwiecie sporo. Wiele z nich przetrwa\u0142o, wiele z nich nie\u2026<\/p>\n Jednak zawsze, ale to zawsze wszystkie z nich powtarza\u0142y sobie:,, Dam rad\u0119! Uwierz\u0119 w siebie\u201d.<\/p>\n Czasem na niebie przy obozach dla uchod\u017ac\u00f3w mo\u017cna ujrze\u0107 pi\u0119knego ptaka. Ptaka o czerwonych skrzyd\u0142ach, z\u0142otym dziobie, \u017c\u00f3\u0142tym ogonie, z zielonymi oczkami\u2026.<\/p>\n <\/p>\n Julia Grzenia, kl. VI a<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" 13 maja 2016 roku okaza\u0142 si\u0119 bardzo szcz\u0119\u015bliwym dniem dla uczennic Zespo\u0142u Szk\u00f3\u0142 w Tuchowie. Zosta\u0142y og\u0142oszone wyniki XII<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"advanced_seo_description":"","jetpack_seo_html_title":"","jetpack_seo_noindex":false,"ngg_post_thumbnail":0,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-2809","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-aktualnosci"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_shortlink":"https:\/\/wp.me\/pghmmV-Jj","jetpack_likes_enabled":true,"jetpack-related-posts":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2809","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2809"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2809\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2810,"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2809\/revisions\/2810"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2809"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2809"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/sp.tuchow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2809"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}